Gerecht EU: Lachende hand & Catalaanse worst

B9 11640. Gerecht EU, 13 september 2012, zaak T-404/10, National Lottery Commission tegen OHIM/  Mediatek Italia en De Gregorio

Merkenrecht. Nietigheidsprocedure tegen gemeenschapsbeeldmerk ´dat een hand met twee gekruiste vingers en een lachend gezicht weergeeft´. De vordering is gebaseerd op het Italiaanse auteursrecht op een sterk overeenstemmende lachende hand. Het OHIM wees de vordering eerder toe, maar het Gerecht vernietigt die beslissing: “the Board of Appeal based its approach on a misinterpretation of the national law governing copyright protection and that error may have had an effect on the content of the contested decision.”

“30. However, it cannot validly be found that the fact asserted in paragraph 5 of the contested decision – that an ‘agreement confirming assignment’ had been signed in the presence of a notary on 4 August 2008, confirming the clauses laid down in the 1986 Agreement – is capable of authenticating the signatures of the parties to the 1986 Agreement for the purposes of Article 2703 of the Italian Civil Code. Such an assumption, which would mean that an agreement signed in 1986 was enforceable against third parties by virtue of the intervention of a notary almost 22 years later, is in direct contradiction with the terms of Article 2703, under which authentication consists in attestation by a public official that the signature has been written in his presence.”

Lees het arrest hier.

Gerecht EU, 13 september 2012, zaak T-72/11, Sogepi Consulting y Publicidad tegen OHIM (ESPETEC).

Merkenrecht. Weigering van de inschrijving van het woordteken ESPETEC als gemeenschapswoordmerk voor waren van klasse 29 (varkensvleeswaren). Het Gerecht volgt het oordeel van het OHIM en oordeelt onder meer dat het feit dat enkele merken waaronder L’ESPETEC TARRADELLAS bekendheid genieten in Spanje, nog niet wil zeggen dat het woord ESPETEC (Catalaans voor fouet, een type worst)  niet als beschrijvend kan worden aangemerkt.

58. Il convient de conclure que la chambre de recours a, certes, d’abord constaté que l’utilisation isolée de la marque demandée n’avait pas été suffisamment étayée, mais que, par la suite et sur le fondement de la jurisprudence rappelée aux points 52 et 57 ci-dessus, elle a correctement examiné l’ensemble des preuves relatives à l’usage de la marque demandée, en tant que partie des marques enregistrées de la requérante, afin d’analyser l’éventuel caractère distinctif particulier de la marque demandée. Or, elle en a conclu qu’un tel caractère distinctif n’avait pas été prouvé.

Lees het arrest hier.