Marlous Schrijvers, NautaDutilh: Tweedehands digitale muziek. Oracle/UsedSoft: Koninginnedag (koningsdag) op internet?
“Nu de Auteursrechtrichtlijn duidelijk verwijst naar de verkoop van een tastbare zaak, lijkt de regel van Oracle/Usedsoft niet te gelden voor de doorverkoop van online muziekbestanden e.d. zoals beoogd door ReDigi.”
“In de (digitale) nieuwsmedia is recentelijk aangekondigd dat ReDigi, een Amerikaanse resale site voor gebruikte (i.e. eerder aangeschafte) digitale muziekbestanden, zich aan het voorbereiden is op de lancering van haar service in Europa.
(…) Zit ReDigi in Europa dan wel veilig? Er valt op zich wel wat voor te zeggen natuurlijk, dat men in staat zou moeten zijn om zijn (rechtmatig verkregen) tracks die allang niet meer worden beluisterd tegen een vergoeding van de hand te kunnen doen. Tweedehands CD's kan men immers ook gewoon kwijt (bv. via Bol.com of andere kanalen). Maar werkt het (juridisch gezien) wel net zo met digitale muziekbestanden als met muziek die op een tastbare gegevensdrager, zoals een CD, is aangekocht? Sommige auteurs lijken van mening dat het antwoord hierop positief is, onder meer vanwege het (redelijk) recente arrest Oracle/Usedsoft van het Hof van Justitie (nr. C-128/11 van 3 juli 2012).5 Ik heb daar echter mijn twijfels bij die ik in deze bijdrage uiteen zal zetten.
(…)muziek, films en e-books die digitaal ter beschikking worden gesteld, worden over het algemeen niet beschouwd als software (computerprogramma's), maar als data. Daarom is denk ik niet de lex specialis, maar de lex generalis op dat soort bestanden van toepassing. Nu de Auteursrechtrichtlijn duidelijk verwijst naar de verkoop van een tastbare zaak, lijkt de regel van Oracle/Usedsoft niet te gelden voor de doorverkoop van online muziekbestanden e.d. zoals beoogd door ReDigi. Ondanks dat ook bij de online verkoop van e-books en music files waarschijnlijk wel sprake kan zijn van een 'eigendomsoverdracht' op de kopie, kan dit m.i. niet tot gevolg hebben dat het recht van 'mededeling aan het publiek', dat niet vatbaar is voor uitputting, ook eenvoudig gewijzigd zou worden in een 'distributie', waarvoor uitputting wel mogelijk is. Het onderscheid tussen software enerzijds en muziek- en filmbestanden als data anderzijds is wellicht wel wat problematisch. Zoals een kantoorgenoot het omschreef: het zijn allemaal nullen en enen en software betreft bovendien vaak zelfs meer en waardevollere nullen en enen. Waarom zou de uitputtingsregel dan wel voor software moeten gelden en niet voor de laatste soort bestanden; vanuit technisch, en wellicht ook economisch perspectief valt dat eigenlijk niet helemaal te verklaren en dat is wellicht ook wel de reden dat het Hof van Justitie de deur ook wel een (klein) beetje op een kier lijkt te hebben gezet.
(…)Totdat het hoge woord er uit is lijkt voor nu toch de conclusie te moeten zijn, onder meer gelet op de veelvuldige verwijzing door het Hof naar de Softwarerichtlijn als lex specialis en de erkenning dat de wetgever ten aanzien van software kennelijk een andere wil tot uiting heeft willen brengen, dat de regel inzake online software een uitzondering is en niet kan worden gezien als algemene regel die mede van toepassing zou zijn op alle online ter beschikking gestelde werken. Op welke gronden dat onderscheid (tussen de verschillende types online ter beschikking gestelde werken) precies zou moeten worden gemaakt blijft echter vooralsnog onduidelijk en wellicht zelfs problematisch.”
Lees het gehele artikel hier.
B912073
