BHIM niet gehouden tot ambtshalve onderzoek absolute weigeringsgrond in nietigheidsprocedure

Gemeenschapsmerk – Beroep tot vernietiging van beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) houdende verwerping van het beroep tegen de afwijzing door de nietigheidsafdeling van de door verzoekster ingediende vordering tot nietigverklaring van het woordmerk „CASTEL” voor waren van klasse 33.

Het beroep wordt toegewezen; de bestreden beslissing wordt vernietigd. Volgens artikel 76(1) van verordening nr. 207/2009 moeten de onderzoekers en de kamers van beroep van het BHIM bij het onderzoek naar absolute weigeringsgronden de feiten ambtshalve onderzoeken om uit te kunnen maken of het aangevraagde merk onder een absolute weigeringsgrond valt. In een nietigheidsprocedure kan het BHIM echter niet ertoe worden verplicht om het verrichte ambtshalve onderzoek van de relevante feiten opnieuw uit te voeren.

Uit artikel 52 en artikel 55 van de verordening volgt dat er een vermoeden van geldigheid is als gevolg van de controle door het BHIM bij een aanvraag voor registratie. Dit vermoeden beperkt de onderzoeksplicht (artikel 76(1)) van het BHIM. Hieruit volgt dat de kamer van beroep in de kader van de nietigheidsprocedure niet ertoe was gehouden de relevante feiten op basis waarvan zij de absolute weigeringsgrond had kunnen toepassen, ambtshalve te onderzoeken. Het is in een nietigheidsprocedure de taak van de aanvrager van de nietigverklaring om de relevante feiten die het merk in twijfel roepen aan te voeren.

25 In any event, contrary to what the applicant claims, that absolute ground for refusal did not have to be examined by the Board of Appeal of its own motion in the context of invalidity proceedings.

26 Under Article 76(1) of Regulation No 207/2009, when considering absolute grounds for refusal, OHIM examiners and, on appeal, the Boards of Appeal of OHIM are required to examine the facts of their own motion in order to determine whether the mark registration of which is sought comes within one of the grounds for refusal of registration laid down in Article 7 of that regulation. It follows that the competent bodies of OHIM may be led to base their decisions on facts which have not been put forward by the applicant for the mark. OHIM is required to examine of its own motion the relevant facts which may lead it to apply an absolute ground for refusal (Case C‑25/05 P Storck v OHIM [2006] ECR I‑5719, paragraph 50; Case T‑129/04 Develey v OHIM (Shape of a plastic bottle) [2006] ECR II‑811, paragraph 16; and judgment of 12 April 2011 in Joined Cases T‑310/09 and T‑383/09 Fuller & Thaler Asset Management v OHIM (BEHAVIOURAL INDEXING and BEHAVIOURAL INDEX), not published in the ECR, paragraph 29).

27 In invalidity proceedings, however, OHIM cannot be required to carry out afresh the examination which the Examiner conducted, of his own motion, of the relevant facts which could have led him to apply the absolute grounds for refusal. It follows from the provisions of Articles 52 and 55 of Regulation No 207/2009 that the Community trade mark is regarded as valid until it has been declared invalid by OHIM following invalidity proceedings. It therefore enjoys a presumption of validity, which is the logical consequence of the check carried out by OHIM in the examination of an application for registration.

28 By virtue of that presumption of validity, OHIM’s obligation, under Article 76(1) of Regulation No 207/2009, to examine of its own motion the relevant facts which may lead it to apply absolute grounds for refusal, is restricted to the examination of the application for a Community trade mark carried out by the Examiners of OHIM and, on appeal, by the Boards of Appeal during the procedure for registration of that mark. In invalidity proceedings, as the registered Community trade mark is presumed to be valid, it is for the person who has filed the application for a declaration of invalidity to invoke before OHIM the specific facts which call the validity of that trade mark into question.

29 It follows from the foregoing that, in the invalidity proceedings, the Board of Appeal was not required to examine of its own motion the relevant facts which might have led it to apply the absolute ground for refusal set out in Article 7(1)(d) of Regulation No 207/2009.

30 The present plea must therefore be rejected as inadmissible.

Lees het arrest hier.