Verwarringsgevaar 'cushe' en 'she' voor kleding door visuele overeenstemming

Gemeenschapsmerk – Beroep door de houder van de internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen, van het beeldmerk bevattende het woordelement „cushe” voor waren van klasse 25 ingesteld en strekkende tot vernietiging van de beslissing van het BHIM, houdende vernietiging van de beslissing van de nietigheidsafdeling tot afwijzing van de vordering tot nietigverklaring die door de houder van de nationale woord‑ en beeldmerken bevattende het woordelement „she” voor waren van de klassen 3, 9, 16, 18 en 25 is ingesteld.

Het oudere woordmerk is normaal gebruikt. Om te bepalen dat een merk normaal is gebruikt moet worden gekeken naar het commerciële volume, de lengte van de periode waarin het merk werd gebruikt en de frequentie van het gebruik. Er is een groot aantal facturen gestuurd naar de leveranciers van appellant. Ondanks dat de facturen niet naar de consumenten zijn gestuurd geeft dit het gebruik van het oudere woordmerk wel weer, net zoals de catalogus waarvan miljoenen kopieën zijn uitgegeven. Er is sprake van verwarringsgevaar. Ondanks dat een deel van het relevante publiek de schuine lijn als de letters ‘cu’ ziet, geldt dit niet voor het gehele relevante publiek.  Het woord ‘cushe’ bestaat ook niet in het Duits. De drie letters ‘she’ op het einde van het merk zijn gescheiden van de rest. Het aangevraagde merk is een combinatie van het woord element ‘she’ en een figuurlijk element aan het begin. De tekens van het aangevraagde merk en het oudere merk zijn visueel, fonetisch en conceptueel gelijk.

34      In addition, contrary to what the applicant claims, the Board of Appeal was entitled to rely on those invoices, even though they were sent by the suppliers and not to end consumers. First, it should be noted that, according to settled case-law, it cannot be ruled out that an accumulation of evidence may allow the necessary facts to be established, even though each of those pieces of evidence, taken individually, would be insufficient to constitute proof of the accuracy of those facts (see judgment of 30 September 2014 in Scooters India v OHIM — Brandconcern (LAMBRETTA), T‑132/12, EU:T:2014:843, paragraph 25 and the case-law cited). In addition, it must be stated that, taking account of the particular method of distribution that retail constitutes, it is possible for the intervener to provide evidence other than the invoices addressed to end consumers (see, to that effect, judgment of 16 December 2008 in Deichmann-Schuhe v OHIM — Design for Woman (DEITECH), T‑86/07, EU:T:2008:577, paragraphs 59 and 60).

35      Second, as is noted in paragraph 21 above, determining whether use of the earlier word mark is genuine requires an overall assessment. In the present case, the intervener has provided a large number of invoices, which, although not sent to the end consumer, but sent by suppliers to the intervener, nevertheless demonstrate the extent of use of the earlier word mark, regard being had to the number of invoices provided as well as the volumes ordered, as has been shown in paragraph 31 above. It is also clear from the sworn statement, the validity of which is not disputed by the applicant, from the catalogues, of which several million copies have been distributed, as well as from the document concerning the distribution of those catalogues, that the earlier mark has been used publicly and outwardly.

57      Even though a part of the relevant public would analyse that curved line as the stylised script of the element ‘cu’, that is not true for all of the relevant public. The Board of Appeal therefore did not make any error in considering that such an analysis would be excessive. In this regard, it should be stated that the word ‘cushe’ does not exist in the German language. Given that the word element of the mark at issue does not have any meaning for the relevant public, it cannot be accepted that that public will favour such an interpretation of that mark. It should be noted that, while the average consumer normally perceives a mark as a whole and does not proceed to analyse its various details, he will nevertheless, perceiving a verbal element within a figurative sign, break it down into verbal elements which, for him, suggest a concrete meaning or which resemble words known to him (see judgment of 6 September 2013 in Eurocool Logistik v OHIM — Lenger (EUROCOOL), T‑599/10, EU:T:2013:399, paragraph 104 and the case-law cited). In addition, the three final letters of the mark at issue are separated from each another; it must therefore be considered that the average consumer will interpret the initial stylistic element not as the succession of two interconnected letters, but more as a fanciful element.

Lees het arrest hier.