Procesrecht. Beroep tegen de beslissing van de Kamer van Beroep wegens het niet-ontvankelijk verklaren van verzoekster in haar verzoek tot herstel in vorige toestand opdat zij in haar rechten zou worden hersteld en haar Uniemerkaanvraag in het register ingeschreven zou blijven gedurende de procedure voor de Unierechter.
Het beroep wordt verworpen. Verzoekster voert vier middelen aan. Het GEU bespreekt alleen het derde en vierde middel, omdat met bespreking van deze middelen kan worden volstaan om het beroep te verwerpen. Het GEU bespreekt eerst het vierde middel dat een motiveringsklacht bevat. Verzoekster is van mening dat de bestreden beslissing ontoereikend is gemotiveerd omdat de Kamer van Beroep zich niet heeft uitgesproken over de herinschrijving van haar Uniemerkaanvraag tijdens het onderzoek van haar beroep door de Unierechter. Het GEU oordeelt dat de bestreden beslissing wel toereikend is gemotiveerd: het verzoek is in zijn geheel afgewezen en de herinschrijving hoefde daarom niet afzonderlijk te worden gemotiveerd.
“34. Aangaande de gestelde ontoereikende motivering zij vastgesteld dat de bestreden beslissing een motivering bevat die in overeenstemming is met de in punt 33 supra in herinnering gebrachte vereisten, die het mogelijk heeft gemaakt om de redenering van de kamer van beroep te begrijpen en een samenvatting ervan te maken zoals vermeld in de punten 17 tot en met 20 supra. De kamer van beroep heeft de afwijzing van het verzoek – dat wordt vermeld in het verzoek tot herstel in de vorige toestand en is herhaald in verzoeksters aanvullende memorie – om de Uniemerkaanvraag opnieuw in het register van het EUIPO in te schrijven, niet afzonderlijk gemotiveerd, mede omdat zij het verzoek tot herstel in de vorige toestand en het bij haar ingestelde beroep in hun geheel heeft afgewezen respectievelijk verworpen, op grond dat deze bij onbevoegde instanties waren ingediend respectievelijk ingesteld, waardoor dezelfde uitleg niet voor elk van de daaruit voortvloeiende verzoeken hoefde te worden herhaald.”
Het derde middel bevat de klacht dat artikel 81 van de Uniemerkenverordening is geschonden. Verzoekster stelt dat dit artikel is geschonden door de Kamer van Beroep door te oordelen dat dit artikel niet van toepassing is op de situatie waarin wordt verzocht om de beroepstermijn voor het GEU opnieuw te doen ingaan en door tot de conclusie te komen dat zij niet bevoegd was om deze bepaling in casu toe te passen. Het GEU oordeelt dat de Kamer van Beroep zich terecht onbevoegd heeft verklaard. Het erkennen dat een van de instanties van het EUIPO bevoegd is om een verzoek tot herstel in vorige toestand met betrekking tot een beroepstermijn voor het GEU in te willigen, zou er immers toe leiden dat inbreuk wordt gemaakt op de bevoegdheden van het GEU. De bepalingen die van toepassing zijn op de rechter dienen in dit geval te gelden.
“41. Zoals het EUIPO aanvoert, zou het erkennen dat een van de instanties ervan bevoegd is om een verzoek tot herstel in de vorige toestand met betrekking tot een beroepstermijn voor het Gerecht in te willigen, ertoe leiden dat inbreuk wordt gemaakt op de bevoegdheden van het Gerecht, dat overeenkomstig de artikelen 256 en 263 VWEU als enige de ontvankelijkheid van een bij hem ingesteld beroep kan beoordelen, onder voorbehoud van het toezicht door het Hof.
[…]
45. In de omstandigheden waarin een beroep bij het Gerecht tegen een beslissing van een kamer van beroep van het EUIPO door de rechter tardief kan worden geacht, geldt dus niet artikel 81 van verordening nr. 207/2009, inzake het herstel in de vorige toestand, maar gelden de bepalingen die van toepassing zijn op de rechter, dit wil zeggen, naast artikel 263 VWEU, artikel 45, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, volgens hetwelk „[v]erval van instantie wegens het verstrijken van een procestermijn [...] niet [kan] worden tegengeworpen wanneer de betrokkene toeval of overmacht aantoont”.”
Lees het arrest hier.
