Nietigheidsverzoek afgewezen door gebrek aan bewijs tegen ANIMAL voor sportkleren

Merkenrecht. Beroep tegen de afgewezen nietigverklaring van het uniemerk ‘ANIMAL’ voor waren en diensten uit de klasses 3, 6, 8, 9, 12, 14, 16, 18, 20-22, 24, 25, 27, 28, 35, 36, 39 en 42 (sportkleren). Verzoeker stelde dat het merk nietig verklaard dient te worden omwille van haar oudere ongeregistreerde woordmerk ANIMAL dat gebruikt wordt voor waren uit de klasse 25. 

Het beroep faalt. Om een rechtmatig beroep op artikel 8(4) uit te oefenen dienen 4 voorwaarden vervuld te zijn. Op basis van de vier voorwaarden van artikel 8(4) van Verordening No 207/2009 dient de aanvrager vast te stellen op basis van welk recht hij een nietigheidsverklaring vordert. Dit vond de kamer van beroep reeds een kritiek punt. Verzoeker had louter een tabel van het EUIPO ingestuurd met daarin een uitleg van nationale wetten en hoe deze relateren aan het Unierecht. Deze tabel vormde voor de Kamer van Beroep onvoldoende rechtsgrondslag voor een beroep. Het Gerecht bevestigt dit. Verzoeker stelde eveneens dat de Kamer van Beroep uit eigen beweging naar het bewijs moet kijken zonder daarbij aan het handje gehouden te worden door verzoeker. Hoewel het Gerecht deze redenering accepteert neemt dit volgens het Gerecht niet weg dat verzoeker de inhoud van haar rechten toe moet lichten voordat het Gerecht een nietigheidsprocedure kan starten. Het beroep faalt, het uniemerk ‘ANIMAL’ blijft ingeschreven.

“32 In the present case, the applicant relied on the use of the sign ANIMAL, as an unregistered mark, in several European Union countries and made a general reference to the table annexed to the EUIPO guidelines. Accordingly, even though the table contains all the information relating to one or several applicable national rights necessary to comply with the obligation arising under Rule 37(b)(ii) of Regulation No 2868/95 to provide the particulars of the right on which the application for a declaration of invalidity is based, it must however be observed that, in the present case, the applicant, during the administrative procedure, did not identify, in a precise and unambiguous manner, the provisions of the various national laws on which it based its applications for declarations of invalidity. As the Board of Appeal held, in paragraph 29 of the contested decisions, that general reference to the table annexed to the EUIPO guidelines did not allow EUIPO to identify the provisions of national law on which the applicant’s applications for declarations of invalidity were based or to apply the content of those rights, or the intervener to exercise his rights of defence.”

“45 Similarly, it is apparent from the case-law of the Court of Justice, as recalled in paragraph 27 above, that Rule 37 of Regulation No 2868/95 requires the applicant to provide EUIPO not only with particulars showing that he satisfies the necessary conditions, in accordance with the national law of which he is seeking application, in order to be able to have the use of an EU trade mark prohibited by virtue of an earlier right, but also particulars establishing the content of that law (judgments of 5 July 2011 in Edwin v OHIM, C‑263/09 P, EU:C:2011:452, paragraph 50, and 27 March 2014 in OHIM v National Lottery Commission, C‑530/12 P, EU:C:2014:186, paragraph 34)

Lees het arrest hier.